Ostadarra Holistika

BIHOTZETIK BIHOTZERA / DESDE EL CORAZÓN HASTA EL CORAZÓN

(más abajo en castellano)

Eta bazoaz. Gorputzak jada ezin du gehiago. Begiak isten zaizkizu eta bihotzak azken taupadak ematen ditu. Gutxi gutxika itzaltzen doan ekosistema bat zara, heriotza denaren jabe bilakatzen delarik.

Eta horra miraria! Bihotza maitasunez betea edonora daramazu, bizitzan zehar askotan parkatu duzulako, behin baino gehiagotan ahastu duzulako albokoek egin dizutena, horretaz ikasi beharrekoa berneratuta. Eta beti izan duzu beste zentzu bat gauzei garrantzi handiegirik ez emateko eta bat batean, edonorekin ez duzu harreman gehiagorik izaten eta arazo gabe aldentzen zara, mendeku nahirik gabe, lasai eta dotore.

Eta urteak aurrera joanda zure baitan mantendu zara: dena parkatzen, dena ahasten eta denetatik ikasten. Eta zuretzako hori izan da bizitza, ohikoa izan da hori zuretzako; normaltasun handiarekin jantzi duzu zure jokabidea, konturatu gabe eta inolako garrantzirik eman gabe, zure bihotza gero eta gehiago handitzen  zihoala. Eta dena izan da erreza zuretzako. Inguruko jendearekin arazo handirik izan gabe, errieta gabe lenetatik aldentzen eta beti norbit zure ondoan izanda; hain gozoa eta hurbila izan zarenez, ezen denek nahi izan dutela zure ondoan egon.

Eta hiltzen zara eta luma bat bezain arin, esparru berrian mugitzen hasten zara, hainbat izate azpian geratuta eta zurea gero eta gorago joanda, haizea beste arin. Eta inoiz ezagutu ez duzun maitasun batez inguratua sentitzen zara. Zein pozik eta zoriontsu zauden.

Cuando nos muramos, sólo nos llevaremos lo que anide en nuestro corazón. Así de simple. Nos pasamos la vida labrándonos una reputación, cuidando nuestros recursos para que no nos falte de nada, olvidándonos de nosotrxs mismxs por atender a lxs demás y alimentando viejas historias, que no nos llevan a ninguna parte. Y lo más crudo es que, nos han hecho creer que eso es lo que debemos hacer. Desde la más tierna infancia nos educan para ser hombres y mujeres de provecho pero no nos han enseñado a gestionar nuestras emociones, nuestras crisis sentimentales; nadie ha perdido ni un segundo en explicarnos de qué va eso de la crisis de los 30, 40, 50 o ¿acaso alguien nos ha explicado cómo se maneja la vejez?

Pero precisamente es eso lo único que nos llevaremos, porque todo lo que vivimos y cómo lo vivimos, alimenta nuestro corazón. Y precisamente cuando alguien se da cuenta de esto, lo llenan de lo que sea menos de palabras bonitas. Permitirme que os diga algo: si sólo nos acompañará cómo hayamos llenado nuestro corazón, ¿por qué no comenzar desde ya a ser más selectivos respecto a lo que almacenemos en él? Es sencillo, se trata de perdonar, amar, empatizar, olvidar, aprender de lo vivido, transcender lo sufrido y sobre todo profundizar en todo aquello que realmente nos humanice.

Lo sé, sé que no es fácil. ¿Cómo no voy a saber lo que cuesta, si tengo el corazón plagado de cicatrices? Mi cabeza no deja de bombardearme con lo que me hizo aquel, me dijo aquella y cuanto me humillaron aquellxs. Pero incluso en las circunstancias en las que nos toque vivir, sea cuales sean, ser capaces de decir: “te perdono” u “olvido lo que me has hecho y aprendo de lo que he vivido” es suficiente para revertir tendencias que tanto nos nublan. No, no es fácil pero es cuestión de práctica, como todo en esta vida. Y llega un momento, en que te encuentras con quienes te han hecho daño y sigues adelante con tu vida. Porque no se trata de comer del mismo plato con quienes tantas cicatrices te han dejado. Se trata de sanar el odio, el rencor y las ganas de venganza que han sembrado en ti. Sí, cuando llegas ahí y te encuentras con ellxs, te das cuenta que ya no duele, que eres libre y que puedes seguir adelante con tu vida sereno y feliz.

Y de repente te mueres y todo queda aquí, a excepción de que llevas el corazón colmado de amor. Y todo resulta más fácil porque si Dios- o como más cómodo te resulte definirlo- es algo, es amor y si tú eres amor, pues todo son ventajas.