(más abajo en castellano)
Eta hori da bizi poza. Norberaren baitatik hasten den zerbait, bizitzan beste modu batera egotera konbidatzen zaituena.
Bakoitza garai batera heltzen da ezen denagaitik burrukatu izan duen. Ohikoena da, porrota gehiago bizi izana garaipenak baino. Baina porrota horiek sekulako eskarmentua eman dizkizute, horietatik pila ikasi duzuna eta aurrera egiten lagundu zaituztenak, muga berriak aurkeztean beste modu batera aurre egin diezaiezun.
Baina jokabidea ez da harrotasuna, zoriontasuna baizik. Ez du esan nahi bizitza erraz daukazunik. Arazoak betiko lekuan jarraitzen dute eta zure beldurrak aldamenean jarraika dauzkazu beti baina zu aldatu zara, zeharo. Jada beste modu batera hartzen duzu dena. Badakizu zenbat kostau zaizun heltzea, pakera heltzea eta jada etzaude lortu duzun hori edozelan galtzeko prest. Eta hor mantentzen zara, zure pakean, hain gustora zauden leku horretan. Eta ez, jada ez da sasoia amore emateko! Zoriontsu sentitzen zara. Nor zaren badakizu. Zer nahi duzun eta nahi ez duzuna, sobera barneratua duzu eta ez, jada ez. Inork ez dizu hain erraz minik egingo.
Eta hona helduta…Uuufff! Zoriona, pakea eta maitasuna dira zure bidaikide berriak! Eta hori bai dela bizi poza! Zurrunbiloan sartuta, daukazun jarrera.
Ningún marinero se ha hecho bravo en aguas tranquilas. No existe mayor felicidad que cual cáscara de nuez, navegar por un océano embravecido serenx, tranquilx, confiadx y teniendo la certeza absoluta de saber hacia dónde te diriges.
La vida a veces es un poco así, esto va por rachas. Hay épocas donde todo se tuerce, el fuelle interior no aporta suficiente aire para que las velas de tu barco, te hagan navegar a velocidad de crucero. Pero más sabe el diablo por viejo que por diablo. Llegas a una edad que ya no te las dan con queso. Has vivido tantas cosas que no, que no has nacido ayer y no. Se te dibuja una sonrisa, como diciéndote a ti mismx: “esto ya lo he vivido antes”. Entonces sí que sí. Cuanto más vertiginosa es la ola que tienes enfrente, mayor seguridad sientes en ti y con alegría y confianza absoluta en ti, asumes el reto. Es entonces cuando llegas a casa, te medio desnudas, pones la música que más te gusta, te preparas aquello que tanto te agrada y te tumbas en el sofá soltando una gran bocanada de aire. Como quien se tumba tranquilamente en le porche de su casa, viendo el cadáver de su enemigo pasar; unx se tumba en el sofá pensando: “voy a disfrutar de este momento y que venga lo que tenga que venir”. Y sales a la vida alegre, confiadx y feliz. Todo a tu alrededor sigue siendo el mismo caos pero sabes que saldrás adelante. Te da igual todo porque a todo le das igual. A la gente hay que darle la importancia que te dan a ti y así caminas por la vida, valorando a cada cual y a los acontecimientos que se te presentan, en su justa medida.
Y ahí, eso es la alegría de vivir. Un estado de calma, confianza y felicidad que desde lo más hondo de ti, te invita a tomarte la vida de una manera despreocupada, dándote prioridad absoluta a ti, a tu paz, a tu felicidad y a lo que eres. El reto es mantenerse lo más lejos posible en el tiempo en este estado. Te animo a lograrlo.