Ostadarra Holistika

BIZITZAK GUGANDIK ZER ESPERO DUEN? / ¿LA VIDA QUÉ ESPERA DE NOSOTRXS?

(más abajo en castellano)

Bai gogorra da eta min handi egiten du. Ez gaituzte horretarako hezitu eta ez, inork ez digu onartuko zure ingurukoeiko bestelakoa izatea. Baina onartu zendun, gogoratzen?

Bai. Hala da! Ez da erreza zure lekua ez aurkitzea eta horregaitik gehiengoak saldu egiten du bere burua, horregaitik, lekua aurkitua izan dadin. Baina bat batean hil egiten zara eta nonbaiten galdetzen dizute: zugandik espero genuena bete duzu? Eta zu aho bete hortz geratzen zara, inondik inora ez zenuelako irudikatuko, egin zenuen hori, ondoriorik ekarriko lizukela. Eta berriz itzuli behar eta harri berberak aurkituko dituzu bidean eta behin eta berriz jausiko zara, harria ez duzulako ikusi eta jausita, lurrean bukatu duzu.

Baina bat batean, ez dakizu zergaitik, dena ezberdin egiten hasten zara. Eta bizi duzuna beste modu batera bizi duzula ohartzen zara. Eta pakean, lasai eta zure buruarengan konfidantza handiagoarekin sentitzen hasten zara. Hori da, espero dena: maitasunetik bizitza begiratzea. Haserrea eta miña agertu zen erabaki horretan, oraingoan maitasuna agertzea. Mendekatu zinen horretan, parkatzea. Zauria ageri zen horretan, besarkadak agertzea. Eta haserre sutsua ageri zen horretan, ikasgaia barneratua beste nonbaitera joatea.

Hori da bizitzak gugandik espero duena: lehen gorrotoa zegoenean, orain maitasuna agertzea.

Ningún marinero se hizo bravo en aguas tranquilas.

Cuando unx se presenta en la cincuentena, lo habitual es que las tormentas hayan castigado y bien su barco. Probablemente buena parte de la estructura haya tenido que ser reforzada unas cuantas veces y la cubierta se haya renovado con tanto trasiego. A unx se le endurece el corazón y el carácter se le agría. Y no hablemos de dónde quedó aquel/la niñx interior, que tanto nos hacía disfrutar de la vida.

¿Qué espera la vida de nosotrxs?¡ Que jamás dejemos de brilla! ¡Que nunca nos olvidemos! Que ni por nada del mundo, nos dejemos llevar por ese enorme caudal, que han creado nuestras lágrimas. Que nunca, nunca, nunca, nunca, …Nos dejemos convencer por nadie, de nada que nos aleje de nuestro amor. Que por mucho que duelan las tortas recibidas, jamás dejemos de ser nosotrxs mismxs. Y que sí, que tengamos las agallas de poner todo los límites que sean necesarios. Que nadie nos haga apagar la luz que somos y que ni por los más remoto, permitamos que nos hagan sentir pequeñxs para amoldarnos a ellxs.

Ya, lo sé. ¿¡A quién se lo dices!? ¡Claro que no es fácil! Pero es que es eso lo que la vida espera de nosotrxs. ¿Y vas a defraudarle a la vida, cuando no sabes lo que te espera después? No, tranquilx que no hay castigo alguno. Sólo que, ¡no lo hagas! No te alejes de ti, no dejes de ser tú, no te traiciones, no te vendas, no te seas infiel, no te des la espalda, no vuelvas nunca donde tanto te han hecho sufrir. ¡No, la vida no te echará nada en cara! No te preocupes. Pero ¿lo vas a dejar así, sin hacer? Porque es eso precisamente lo que la vida espera de ti. Sí eso, eso que tanto te cuesta hacer. ¡Sí, ahí le has dado!

Lo que la vida espera de nosotxs es que no tengamos jamás miedo de triunfar, de brillar, de sonreír, de ser felices, de ser nosotrxs mismxs, de disfrutar de lo que somos, …Por miedo a no encajar.

¡Anímate! ¡Hazlo!